Dat alles maakt dit werk voor mij als regisseur zo bijzonder mooi en dankbaar.
Je moet niet alles willen regisseren want de mooiste momenten gebeuren vaak pas als iemand is uitgepraat. Die ene blik naar de ander, een korte aarzeling, een glimlach die even op zich laat wachten.
Juist bij gevoelige en emotionele onderwerpen zijn zulke momenten waardevol.
Voor Stokvis Content werk ik onder andere mee aan de goede doelen specials voor De Grote Tuinverbouwing. Dat zijn speciale afleveringen die volledig in het teken staan van oa. het MS Fonds, de Dierenbescherming, het Spierfonds, de Hartstichting, Stichting Het Gehandicapte Kind en op dit moment voor Stichting ALS.
Zo'n draaidag begint voor mij altijd bij het zorgen van het vertrouwen dat iemand ons geeft wat wij nodig hebben om heel dichtbij mogen komen.
Gelukkig lukt het mij steeds weer om bij de eerste kennismaking dat vertrouwen op te bouwen. Dit ontstaat omdat ik dat gesprek altijd open en gelijkwaardig voer. Ik vraag ook altijd rechtstreeks naar iemands ervaringen over de betreffende ziekte of beperking.
Dit benader ik natuurlijk altijd rustig en met respect voor zijn of haar emoties en toestand. Ik blijf wel rationeel en ben altijd eerlijk, leg hun alles uit en gebruik een glimlach en zelfreflectie als het moment zich daarvoor leent.
Daarbij zijn hun naasten voor ons ook een belangrijk onderdeel van het verhaal en het vertrouwen. De ziekte of beperking heeft namelijk hun leven ook ingrijpend veranderd. Wat betekent dat voor hen? Hoe gaan zij daarmee om? Hun ervaringen horen bij het verhaal en krijgen ook de nodige ruimte.
Voor mij persoonlijk is het niet altijd even makkelijk om zulke schrijnende, verdrietige en pijnlijke verhalen te horen. Ze raken mij en soms ook behoorlijk. Tegelijk vraagt mijn rol als regisseur dat ik blijf luisteren, het overzicht hou en zorgvuldig de goede keuzes maak. Dat vraagt soms om bewust schakelen. Wat mij dan helpt is het om steeds voor ogen te houden waarom we daar zijn.
Vertrouwen is voor mij ook de basis van een goede samenwerking met de crew en presentatie. Als regisseur bepaal ik de richting en leg ik uit welk verhaal we willen vertellen. De crew vult dat aan met eigen kennis en creativiteit. Met de presentator bespreek ik de lijn van het gesprek en blijf ik tijdens de opnames afstemmen over het verloop die door eind- en/of hoofdredactie vooraf is bepaald. Hun voorwerk is voor ons van cruciaal belang. Vooraf nemen zij mij altijd zorgvuldig mee in het verhaal en de persoonlijke situatie waar wij in terecht gaan komen.
Zonder dit onderlinge vertrouwen en respect voor elkaars vakmanschap en kunde kan ik deze verhalen niet maken en ben ik als regisseur nergens.
Alles wordt gemaakt met de aandacht en het respect die het verdient voor degene die ons bij hun thuis binnenlaat, die ons zijn of haar verhaal vertelt over hun soms dodelijke ziekte of beperking.
Dat alles maakt dit werk voor mij als regisseur zo bijzonder mooi en dankbaar.
Marc